dr Jacek Krawczyk, asystent

https://orcid.org/0000-0001-9136-8553

Przedmiotem moich badań naukowych – wypływających z wewnętrznego i autentycznego zainteresowania – czynię (najogólniej rzecz biorąc) poezję.

Bliskie jest mi widzenie w poezji siły poznawczej, tkwiącej w metaforze, która jest w stanie unieść ciężar uzgodnienia Lévinasowskiej antynomii: potrzeby słowa (którym się karmimy) i Pragnienia Innego (który zmusza mnie do transcendencji).

Metafora poezji inicjuje hermeneutyczną trajektorię rozpoznania, lecz w tym sensie nie jest jedynie lingwistyczną szaradą, ale raczej wewnętrznym doświadczeniem i humanistyczną przygodą samorozumienia.

W moim przekonaniu pierwotna istota poezji to zachwyt – wbrew współczesnej tendencji postrzegania dzieła literackiego jako intelektualnej narracji, której funkcją jest rozumienie. Poezja to raczej czuły głos, nie zaś precyzyjny mechanizm do rozstrzygania zagadek logosu.

Tak właśnie czytam moich ulubionych poetów: Antoniego Madeja, Jana Śpiewaka, Mirona Białoszewskiego. Wiele miejsca w swoich pracach badawczych poświęcam twórczości prozaików emigracyjnych: Zygmunta Haupta, Andrzeja Bobkowskiego, Czesława Straszewicza, i krajowych: Jana Józefa Szczepańskiego.

 

alt

pok. 363
tel. 89 524 63 49
jacek.krawczyk@uwm.edu.pl