• Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Informacje na temat Zakładu Historii XIX wieku

Korzenie Zakładu sięgają początków kierunku historia na Wydziale Humanistycznym ówczesnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Związane jest to niewątpliwie z osobą jednego z twórców olsztyńskiej akademickiej historii jakim był Stanisław Szostakowski. Istniejący dziś Instytut Historii (od 2001 Instytut Historii i Stosunków Międzynarodowych) nie zawsze miał strukturę, która by nosiła w swej nazwie XIX wiek, choć zawsze byli pracownicy zajmujący się ta piękną epoką. W 1988 roku powołano Instytut Historii, który dzieli się na 4 Zakłady, a wśród nich Zakład Historii Powszechnej XIX i XX wieku oraz Zakład Historii Polski XIX i XX wieku. W 1990 roku zmieniono nazwę Zakładu Historii Polski (także Powszechnej) XIX i XX na Zakład Historii Nowożytnej i Najnowszej Historii Polski (Powszechnej). PO śmierci prof. Szostakowskiego w maju 1994 roku nastąpiły zmiany i powstał wówczas Zakład Historii Polski i powszechnej XIX wieku. Wówczas na trzydzieści zatrudnionych osób w Instytucie Zakład nasz liczył dwóch profesorów (prof. Tadeusz Kisielewski jako kierownik, prof. Sławomir Kalembka) i jednego adiunkta (dr N. Kasparek) i jednego asystenta (mgr Waldemar Ziarek), stanowiło to blisko 13% całej kadry, dziś po entuzjazmie zatrudnień jest nas niecałe 6%. Zawirowania lat 1994-1996 spowodowały odejście z Instytutu prof. Tadeusza Kisielewskiego, jego miejsce zajął prof. Stanisław Łaniec. Nasz Zakład nadal skromny liczbowo był w Instytucie Historii (funkcjonowało w nim w 1998 roku 10 Zakładów, jedna Katedra i dwie Pracownie, a zatrudnionych było 42 osoby) najbardziej nasycony profesorami (P. T. S. Łaniec, S. Kalembka i przybyły w 1995 r. prof. Janusz Jasiński ora z dr Kasparek, ówczesny prodziekan Wydziału). Po powstaniu Uniwersytetu niektóre Zakłady (mające w składzie tzw. prof. belwederskiego) stały się Katedrami, stąd powstała Katedra Historii Polski i Powszechnej XIX wieku, a tworzyli ją prof. Stanisław Łaniec jako jej kierownik, prof. Sławomir Kalembka i dr (niebawem habilitowany) Norbert Kasparek. Prof. Janusz Jasiński odszedł już na emeryturę. Po powrocie do Torunia prof. S. Kalembki w strukturach Katedry znalazł się na krótko mgr Paweł Milewski. Od 2004 roku Kierownikiem Katedry, której nazwę zmieni się niebawem (przejściowo) na Pracownię Historii XIX dr hab. Norbert Kasparek. Od 2005 roku zatrudnieni byli w niej dr hab. Aldona Prašmantaite, dr hab. Grzegorz Jasiński, dr Maria Bieniek, dr Roman Jurkowski i mgr Maria Korybut Marciniak. Niebawem prof. Grzegorz Jasiński przejdzie do nowoutworzonego Zakładu Krajów Nadbałtyckich, Prašmantaite wróci na Litwę, a w Zakładzie XIX wieku na powrót znajdzie się dr hab. Andrzej Szmyt. W 2012 roku prof. Roman Jurkowski i dr Maria Korybut -Marciniak znajdą się w nowoutworzonym Zakładzie Europy Wschodniej. Tak więc w istniejącym dziś (nieprzerwanie od 1994 roku, pod różnymi nazwami Zakładzie XIX wieku) zatrudnieni byli następujący pracownicy: Maria Bieniek, Grzegorz Jasiński, Janusz Jasiński, Roman Jurkowski, Sławomir Kalembka, Norbert Kasparek, Tadeusz Kisielewski, Maria Korybut-Marciniak, Stanisław Łaniec, Paweł Milewski, Aldona Prašmantaite, Andrzej Szmyt, Waldemar Ziarek oraz ostatnio doszli dr Radosław Gross i dr Jacek Kowalewski. Do tych osób blisko związanych z XIX wiekiem koniecznie trzeba doliczyć prof. Stanisława Szostakowskiego.

Pracownicy owego Zakładu pełnili różne funkcje na WSP/UWM. Prof. Szostakowski był prorektorem i po. Rektora WSP, dwukrotnie dziekanem i raz prodziekanem ora z Dyrektorem Instytutu; prof. Norbert Kasparek dwukrotnie dziekanem i dwukrotnie prodziekanem i dwukrotnie Zastępcą Dyrektora Instytutu, prof. Andrzej Szmyt trzykrotnie Zastępcą Dyrektora Instytutu, aktualnie jest dziekanem Wydziału. Na 11 dziekanów Wydziału Humanistycznego WSP/UWM było tylko o trzech historyków, wszyscy związani byli z omawianym Zakładem.


Sylwetki byłych kierowników Zakładu Historii XIX wieku


Sławomir Kalembka

Sławomir Kalembka (1936 Wilno – 2009 Toruń), należał do najbarwniejszych, najbardziej utytułowanych i znanych historyków związanych z olsztyńskim środowiskiem choć instytucjonalnie był tu w latach 1993-2002. Urodzony w Wilnie, jako przesiedleniec znalazł się w Gdańsku, gdzie ukończył szkołę podstawową i Liceum. Tu też był krótko 1958-1960 nauczycielem historii. Przede wszystkim od czasów studiów 1954 -1958 i pracy (od 1960) był związany z UMK. Tu przeszedł wszystkie szczeble kariery naukowej (magisterium 1958 – praca poświęcona Witorowi Heltmanowi, promotor prof. Witold Łukaszewicz; doktorat 1964: Towarzystwo Demokratyczne Polskie 1832-1846 , ten sam promotor; habilitacja 1976: Prasa demokratyczna Wielkiej Emigracji. Dzieje i główne koncepcje polityczne (1832-1863); profesura (opóźniana z przyczyn politycznych w 1988). Nie był człowiekiem kochającym prace administracyjne, ale w trudnych przełomowych chwilach powierzano mu te stanowiska. I tak w 1980 roku był Dyrektorem Instytutu Historii UMK, w 1981 prorektorem UMK (usunięty w 1982 roku przez władze PRL), rektorem UMK w kadencji 1990-1993. Był promotorem 15 prac doktorskich, autorem blisko 500 prac, zaś wydane drukiem monografie (Towarzystwo Demokratyczne Polskie w latach 1832-1846 (1966); Prasa demokratyczna Wielkiej Emigracji: dzieje i główne koncepcje polityczne (1832-1863) (1977); Dwieście lat sztuk pięknych na uniwersytetach w Wilnie i Toruniu 1797-1997 (1988), Wiosna Ludów w Europie (1991), Wielka Emigracja 1831-1863 (2003) należą do klasyki historiografii polskiej. W dziedzinie historii Polski i powszechnej XIX wieku, zwłaszcza historii politycznej i historii myśli politycznej, dziejów Wielkiej Emigracji był niepodważalnym autorytetem.

Prof. Kalembka był dowcipnym, kpiarskim, pełnym dystansu i ironii, zwłaszcza do siebie. Pisał „Orderów i odznaczeń, poza Złotym Krzyżem Zasługi przyznanym mi bez mojej wiedzy i woli, nie posiadam”. A to wszystko przed nami- tak zakończył 16 września 2009 roku swoje ostatnie publiczne wystąpienie na XVIII Powszechnym Zjeździe Historyków Polskich w Olsztynie. Prof. S. Kalembka razem z prof. Andrzejem Chwalbą zorganizowali spotkanie historyków zajmujących się dziejami XIX wieku. Była to swoista próba podsumowania, a może lepiej poinformowania się wzajemnego, o pracach w poszczególnych ośrodkach. Podobne spotkanie odbyło się na poprzednim Zjeździe Historyków w Krakowie. Prof. Kalembka był organizatorem sekcji XIX wiecznych podczas zjazdów w Łodzi (1989), Gdańsku (1994) i Wrocławiu (1999). Cenił sobie przynależność do Polskiego Towarzystwa Historycznego, którego był członkiem od 1960 roku, a od 1999 członkiem honorowym. Zasiadał we władzach PTH, często wracał we wspomnieniach do wiceprezesem Zarządu Głównego trudnych latach stanu wojennego (1982-88) za kadencji prof. Andrzeja Zahorskiego. W kwestionariuszu osobowym w rubryce przynależność do organizacji politycznych i społecznych zapisał „notorycznie bezpartyjny”, wysoko sobie cenił przynależność do towarzystw naukowych. Ale był m. in. członkiem Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów; Członkowie Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów; Sekcja I – Nauk Humanistycznych i Społecznych; Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, kilku lokalnych jak i Polskiej Akademii Umiejętności. Ciągle wracającą miłością było rodzinne Wilno i kresy. Znał – jęz. francuski, rosyjski, niemiecki, porozumiewał się nadto w języku angielskim, włoskim, czeskim, bułgarskim i czeskim. Prof. Kalembka był niezmordowanie towarzyski, pełen optymizmu, słychać i widać Go było z daleka, zawsze mówił to co myślał, myślał niepokornie wbrew prądom, układom. Nie czuł nawet wobec tych co mu szkodzili żadnej niechęci, zapominał i jak mógł zawsze pomagał.


Tadeusz Kisielewski

Tadeusz Kisielewski (1939-2012) wprawdzie oficjalnie nazywał się Walenty, ale zawsze prosił – aby nazywać go Tadeuszem. O tym nieużywanym imieniu przypomniał sobie by odróżnić się od innego historyka, który z poznania przeszłości czyni niekiedy festiwal sensacji. Do Olsztyna przyszedł już jako doświadczony badacz. Studia historyczne ukończył na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w 1962 roku. Krótko pracował od grudnia 1962 do marca 1963 jako bibliotekarz w Instytucie Słowianoznawstwa PAN. Od 1963-1964 roku pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 143 w Warszawie, od 1964 przez dwa lata w Zakładzie Historii Ruchu Ludowego jako bibliotekarz. Zresztą od 1963 roku był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, z partią ta był związany i w czasie pracy w Olsztynie. W latach 1967-1972 był kierownikiem Redakcji Historycznej w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej. Zaś w latach 1972-1973 był redaktorem działu społecznego w „Wieś Współczesna” piśmie teoretyczno politycznym ruchu ludowego wydawanym przez Naczelny Komitet ZSL. Po otrzymaniu stypendium doktoranckiego (1973-1975) NK ZSL przygotowywał dysertację doktorską („Ewolucja ideowo polityczna przywódców ruchu ludowego okresu zaborów” promotor A. Dobieszewski obronioną w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. Od 1975 do 1978 był zastępca kierownika Wydziału prezydialnego NK ZSL, od 1978 do stycznia 1981 był Dyrektorem Centralnego Ośrodka Doskonalenia Kadr ZSL. W gorącym 1981 objął obowiązki redaktora „Zielonego Sztandaru” starając się przekształcić pismo w wiarygodny organ. Za niepokoję zapłacił w stanie wojennym będąc usuniętym z redakcji. W latach 1982-1989 był dyrektorem Zakładu Historii Ruchu Ludowego, jeszcze w październiku habilitował się na podstawie pracy „Heroizm i kompromis. Portret zbiorowy działaczy ludowych”. W przełomowym roku 1989 widział zmiany na lepsze, które – jego zdaniem – już w okresie olsztyńskim – jego zdaniem zostały zmarnowane. Po epizodzie pracy w Szkole Głównej Planowania i Statystyki był w latach 1990-192 prezesem Zarządu Ludowej Spółdzielni Wydawniczej. W 1990 został profesorem „belwederskim”. Krótko pracował w Częstochowie, w tamtejszej Wyższej Szkole Pedagogicznej by w latach 1993-1996 być zatrudnionym w Instytucie Historii Olsztyńskiej WSP. Przyszedł tu już jako doświadczony badacz, zwłaszcza ruchu ludowego, człowiek o zacięciu dziennikarskim, publicystycznym. Pisał felietony do prasy zebrane w zbiory. Z historykami olsztyńskimi nie miał wiele styczności, m. in. wydał wspomnienia Fryderyka Leyka. W olsztyńskim okresie Kisielewski coraz bardziej przesuwał się z problematyki myśli społecznej politycznej w kierunku problematyki politycznej i dyplomatycznej Europy środkowo wschodniej. Po niespodziewanej śmierci prof. Stanisława Szostakowskiego, inicjatora zatrudnienia Go w Olsztynie, Kisielewski został szefem Zakładu Historii Polski i Powszechnej XIX wieku. W zespole tym znalazł się prof. Sławomir Kalembka, jak się okazało starszy kolega z UMK, z tego samego seminarium. Wspominał z nim toruńskie czasy i wspólnego mistrza – prof. Witolda Łukaszewicza. 26 października 1995 roku zorganizował sesję naukową pt. „Powrót Stanisława Mikołajczyka do kraju. Doświadczenia polskie i krajów Europy Środkowo-Wschodniej”. Jej pokłosiem będzie tom studiów Czy Europa Środkowo-wschodnia mogła się wybić na wolność (Olsztyn 1996). Udana ta sesja zachęciła go do kontynuacji. W rozmowach z prof. Sławomirem Kalembką i niżej podpisanym, już nie w gabinecie, Kisielewski zastanawiał się kiedy mówimy o kolaboracji, gdzie są jej granice. Czytelne w lach II wojny światowej pod okupacją niemiecką, ale gdzie indziej. I wtedy wymyślono by zorganizować sesje pt. „Między irredentą a kolaboracją w XIX wieku. Postawy społeczeństwa polskiego wobec zaborców”. Miał to być wstęp do dyskusji o czasach PRLu. Jednak losy potoczyły się inaczej. Personalne zawirowania w naszym Instytucie w 1996 roku zniechęciły Profesora do pracy w Olsztynie. Mawiał do mnie: „już dość w życiu się nakłóciłem, już dość mam sporów, chcę spokojnie pracować”. Takie miejsce znalazł w WSP w Bydgoszczy. Z środowiskiem naukowym nie utracił kontaktu, pisał do „Ech Przeszłości”, kibicował nam niezwykle życzliwie, recenzował pracę habilitacyjną dr. hab. Witolda Gieszczyńskiego, był pełen uznania do walorów merytorycznych tego opracowania.

Nie znosił tu żadnych kompromisów. Przy jowialnym wyglądzie i takowym charakterze, opowiadanych dowcipach był zasadniczy w swoich poglądach historycznych. Zawsze był niezmienny. Choroba zabrała Go bardzo szybko, jeszcze w rozmowie telefonicznej na kilka dni przed śmiercią umawiał się ze mną na przyjazd do Olsztyna, na omówienie jego najnowszej książki (Partii portret własny. Polityka i świadomość w PZPRstudium upadku, IH PAN, Wyd. Neriton, Warszawa 2011). Los napisał inny scenariusz.


Stanisław Łaniec

Stanisław Łaniec (ur. 1934 r.) w Kukuciach na kresach ówczesnej Rzeczypospolitej. Tym ziemiom poświęcił większość swoich prac naukowych i popularnych. Do Polski przesiedlony w 1967 roku, w trzy lata później jest już absolwentem historii WSP w Gdańsku (magisterium u dr. Adama Dygdały). W latach 1960-1968 nauczyciel szkół średnich w Olsztynie, potem w zatrudniony w Akademii Rolniczo-Technicznej. Od 1975 pracował w WSP, by na powrót w 1980 na pięć lat być znów w ART. Od 1985 na Wydziale Humanistycznym, pracował na przemian w Instytucie Historii, także w Instytucie Słowiańszczyzny Wschodniej, na emeryturę odszedł z Katedry Dziennikarstwa. Doktoryzował się na Uniwersytecie Warszawskim w 1971 roku (promotor prof. Stefan Kieniewicz) na podstawie znakomitej pracy o kolejarzach w powstaniu styczniowym (Wydane jako Partyzanci żelaznych dróg roku 1863: kolejarze i drogi żelazne w powstaniu styczniowym. Kolejarze w powstaniu styczniowym, Warszawa 1973), habilitował na UMK w 1992. Jest autorem 31 książek.

W swoich badaniach zajmował się historią gospodarczą – kolejnictwem i rolnictwem, oraz historią polityczną – zwłaszcza powstaniem styczniowym w Królestwie Polskim, na Litwie i Białorusi. Prof. Łaniec od 1957 r. był członkiem Związku Nauczycieli Polskich, Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz Towarzystwa Naukowego im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie.


Stanisław Szostakowski

Szostakowski Stanisław (formalnie Kobelis-Szostakowski Stanisław) (1929-1994), urodził się w Wilnie jako syn Modesta (kościelnego w parafii św. Rafała) i Agnieszki z domu Żukowskiej. W jego rodzinie żywe były wspomnienia powstania styczniowego ze względu na udział w nim przodków. W 1946 roku rodzina została przesiedlona do Pasłęka, gdzie ukończył szkołę średnią. Następnie rozpoczął pracę zawodową jako nauczyciel w Publicznej Szkole Powszechnej w Młynarach w latach 1947-1948, potem 1949-1951 w Publicznej Szkole Powszechnej w Pasłęku. Po ukończeniu specjalnego kursu w Łodzi znalazł zatrudnienie w Liceum Pedagogicznym T.P.D w Ostródzie (1951—1953); Państwowym Liceum Pedagogicznym w Ostródzie (1958-1965) oraz tamże w Liceum dla Pracujących (1965-1969). W połowie lat sześćdziesiątych przeniósł się z Ostródy do Olsztyna. W latach 1960-1969 zatrudniony był w II Liceum Ogólnokształcącym w Olsztynie. Jednocześnie od 1953 (do 1960) pełnił funkcję kierownika sekcji historii w Wojewódzkim Ośrodku Doskonalenia Kadr Oświatowych, potem w Okręgowym Ośrodku Metodycznym przy Kuratorium Okręgu Szkolnego w Olsztynie (1960-1969). Przez pewien czas w drugiej połowie lat pięćdziesiątych stał na czele sekcji dydaktycznej Olsztyńskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego. Cały czas uzupełniał swoją wiedzę. Jako ekstern ukończył studia historyczne w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie będąc słuchaczem seminarium magisterskiego prof. Witolda Łukaszewicza, napisał pracę poświęconą Zenonowi Świętosławskiemu (1960). W 1969 r. obronił dysertację doktorską pt. „Prasa obozu arystokratyczno-konserwatywnego na emigracji (1832–1848)”, której promotorem był także prof. Łukaszewicz. Rozprawa ta pt. Z kart Wielkiej Emigracji. Prasa obozu arystokratyczno-konserwatywnego w latach 1832–1848 ukazała się drukiem w Olsztynie w 1974. Pierwszy Jego artykuł Uwagi o jedności nauczania i wychowania na lekcjach historii ukazał się w 1956 w „Historii i Nauce o Konstytucji” (1956, nr 4, s. 5-9). W „Komunikatach Mazursko-Warmińskich” debiutował w 1958 r. informacją o Wojewódzkim Ośrodku Doskonalenia Kadr Oświatowych w Olsztynie w latach 1954—1957. W 1960 r. ukazał się zbiór Jego opowiadań historycznych Na mazurskiej ziemi. Opowiadania z dziejów Warmii i Mazur (Warszawa 1960), potem wyszły popularnonaukowe książki o Edwardzie Dembowskim (Warszawa 1962), Tadeuszu Krępowieckim (Warszawa 1966) i o Hołdzie Pruskim (Warszawa 1968, II wyd. w 1975, III wyd. w 1986).Tomik o Mikołaju Koperniku (Warszawa 1971, i 1987) doczekał się też wydania słowackiego (1973). Do tego należy o tego należy dodać popularny w ujęciu wybór źródeł pt. Dzieje Warmii i Mazur wypisach (Warszawa 1964). W znanym opracowaniu Miasta polskie w tysiącleciu (Wrocław-Warszawa-Kraków 1967) opracował hasła dotyczące ówczesnego województwa olsztyńskiego. Podobny charakter miał przewodnik po województwie olsztyńskim (Warszawa 1969). Prawdziwą rewelacją w swoim czasie okazały się podręczniki historii dla kl. VI, a później i VII. Od 1963 do 1973 podręcznik do kl. VI miał 11 wydań, do kl. VII — 8; ich łączny nakład przekroczył 13 mln egzemplarzy. W zmienionej formie podręcznik do VI klasy („Polska w latach świetności i upadku (XIV-XVIII w.”) ukazał się w latach 1992, 1994-2000 (łącznie 9 wydań). Szostakowski brał udział w pracach mieszanych komisji ds. weryfikacji podręczników szkolnych Polska - RFN i Polska- Austria, a także Polska- Węgry; Polska - Czechosłowacja; uczestniczył w pracach Instytutu Programów Szkolnych w Warszawie.

W 1969 roku Szostakowski został zatrudniony w Wyższej Szkole Nauczycielskiej, od 1974 roku WSP. Tu przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej — od wykładowcy przez docenta (1971) do mianowania na stanowisko profesora WSP. Pełnił funkcje prodziekana Wydziału Humanistycznego (1969—1971), następnie dziekana (1982—1987), zaś w latach 1971—1981 prorektora. W pełnym zmian roku 1981 (po rezygnacji Juliusza Popowicza) został p.o. Rektora WSP.

Był faktycznym twórcą kierunku historycznego na olsztyńskiej WSP. W końcu lutego 1972 został powołany na kierownika Zakładu Historii i prowadził go do 1984, a następnie był szefem Zakładu Historii Polski, od 1988 dyrektorem nowo powołanego Instytutu Historii. W Instytucie kierował Zakładem Historii Polski XIX i XX w. (po zmianie nazwy Zakładem Historii Nowożytnej). Był jednym z najbardziej zasłużonych pracowników WSP, otrzymał kilkanaście razy nagrodę rektorską, a także dwukrotnie nagrodę ministra szkolnictwa wyższego i techniki (1971, 1981). W 1987 wyszła rozprawa Prusy Wschodnie w polskim ruchu patriotycznym 1830—1865 (Olsztyn 1987), nagrodzonej przez Instytut Zachodni w Poznaniu. Była ona też podstawą do pomyślnego prze­prowadzenia w 1987 r. kolokwium habilitacyjnego na UMK w Toruniu. Był to owoc tego nurtu badań sygnalizowanego pracami o Franciszku Gorzkowskim (Olsztyn 1977), Krzysztofie Celestynie Mrongowiuszu czy Gustawie Gizewiuszu (Dzieje Warmii i Mazur w zarysie t. 1, Warszawa 1981). W 1981 przygotował do druku zbiór rozpraw pracowników Zakładu Historii WSP (Prace historyczne), gdzie zamieścił artykuł o młodzieżowej konspiracji w Wilnie po powstaniu listopadowym. W latach osiemdziesiątych Szostakowski coraz chętniej zwracał się ku kwestii litewskiej. Znajomość języka, wyjazdy do archiwów wileńskich skłaniały Go do zajęcia się problematyką litewską, a właściwie rolą tzw. Małej Litwy (Litwy Pruskiej), początków litewskiego ruchu narodowego w ostatnich dwóch dekadach XIX w. Pisał o Mikołaju Akielewiczu, o początkach prasy litewskiej, o wschodniopruskim tle litewskiego pisma „Auszra” (rozprawy te publikował w Wydawnictwie WSP od 1988). Planował temat ten zamknąć w jednej bogato udokumentowanej monografii. Niestety Szostakowski zmarł nagle w Olsztynie 7 V 1994, tu został pochowany.

Szostakowski był w latach 1967-1969 był prezesem Olsztyńskiego Oddziału PTH, (w zarządzie Oddziału od 1959-1980), wiceprezesem Rady Naukowej Ośrodka Badań Naukowych im. W. Kętrzyńskiego, prezesem Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego im. W. Kętrzyńskiego. Wchodził w skład Rady Redakcyjnej „Komunikatów Mazursko-Warmińskich”, Rady Naukowej OBN. W PZPR od 1963 roku, członek egzekutyw na terenie WSN/WSP oraz Komitetu Miejskiego PZPR w Olsztynie. Po 1981 zaprzestał działalności, choć formalnie nie wystąpił z PZPR. Działacz TKKŚ (ZG oraz przewodniczący struktur Wojewódzkich); ZNP (1974). Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1969), Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1982), Medalem 30 i 40 lecia PRL (1974,1984), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1986). Uhonorowany Odznaką 1000-lecia (1966), Złotą Odznaką Zasłużony dla Warmii i Mazur (1965), Zasłużony Nauczyciel PRL (1988). Mało kto wiedział, iż brat Szostakowskiego Kazimierz (ur. 30 I 1921) w latach okupacji był w II oddziale Wileńskiego Okręgu AK, po 1945 w eksteryteriolnym okręgu AK, aresztowany przeszedł brutalne śledztwo i więzienia do 1956. W 2011 odznaczony za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność społeczną i kombatancką Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W wszystkich oficjalnych dokumentach podpisywany był jako Stanisław Kobelis-Szostakowski, ale sam podpisywał się zawsze jako Stanisław Szostakowski.


Tematyka badań

Głównym przedmiotem zainteresowań badawczych było miejsce polskiego wysiłku niepodległościowego na tle historii powszechnej. Istotnym elementem, coraz wyraźniej pojawiającym się w pracach zespołu są zagadnienia historii wojskowości, kwestii społecznych, szkolnictwa w XIX wieku, emigracji i cały czas wracamy na kresy. Pracownicy Zakładu Historii XIX wieku brali udział w kilkuset! sesjach i spotkaniach naukowych, organizowali kilkadziesiąt różnego rodzaju sympozjów. Wiodącym pozostaje cykl Między irredentą a kolaboracją. Postawy społeczeństwa polskiego wobec zaborców.

 


Instytut Historii
i Stosunków
Międzynarodowych
. ul. Kurta Obitza 1
10-725 Olsztyn
tel.: 89 524 64 40
tel./fax 89 527 36 12 historia.human@uwm.edu.pl