KloszART przedstawia

Zmień rozmiar tekstu

Dwa spektakle - „Duchową przypadłość” i „Płonącą kukłę” już pod koniec marca zaprezentuje Teatr KloszART.

Spektakle odbędą się 29.03 – „Duchowa przypadłość" i 30.03. – „Płonąca kukła" o godz. 17:00 w s. 306 Biblioteki Uniwersyteckiej. Wstęp wolny.

Spektakl „Duchowa przypadłość" na podstawie opowiadania I. Bergmana przedstawia w formie monologów portret kobiety, zagubionej w społeczeństwie, wśród otaczających ją ludzi, ale także zagubionej w samej sobie, próbującej odnaleźć prawdziwą siebie. Teatr KloszART przedstawi spektaklu portret kobiety pogrążającej się w depresji. Historia na pozór zarysowana wokół małżeńskiego kryzysu, pokazuje skutki pozornego szczęścia tworzonego przez pryzmat otoczenia, a nie siebie samego. Wiktoria, główna bohaterka, odkrywa, że jej życie stało się urzeczywistnieniem czegoś fałszywego. Szukając na nowo prawdy, ukojenia i czegoś w rodzaju eliksiru życia (a właściwie eliksiru apetytu na życie), próbuje na nowo poskładać swój świat ze strzępków minionych zdarzeń. Wiktoria próbuje uciec w świat wspomnień i wyobrażeń, kreując rzeczywistość w sobie i wokół siebie, ale to lekarstwo na samotność i wyobcowanie może okazać się jej przekleństwem. Do czego ostatecznie doprowadziło ją to zagubienie i zatracenie własnej osoby?
Spektakl swoją formą i treścią tworzy swoiste studium psychologiczne głównej bohaterki, pogłębione o analizę ludzkich namiętności, pragnień, obsesji. Pokazuje różne twarze, a więc różne strony osobowości.

„Płonąca Kukła" oparta jest na dramacie Kerstin Specht. Porusza tematykę trudnych relacji rodzinnych na wsi w czasach powojennych. Próbuje odpowiedzieć na pytania dotyczące rozbitych rodzin, wpływu jednych relacji międzyludzkich na inne oraz ukazuje podłoża zachowań poszczególnych postaci, kładąc nacisk na tło psychologiczne i biograficzne postaci. Spektakl ukazuje samotność bohaterów, którzy mimo że tworzą rodzinę, to są jak planety - każde porusza się po swojej własnej orbicie. Mamy tu do czynienia z wszechogarniającą samotnością, z którą każdy z bohaterów próbuje walczyć na swój sposób, budując własny kokon, który ma ich ochronić przed światem.
Realistyczny, niemal naturalistyczny spektakl porusza, szokuje i pozostawia wśród widzów wiele pytań. Możemy poczuć niemal każdym zmysłem lęki i fobie każdego z bohaterów, wgłębić się w ich doświadczenia i zastanowić się nad tym, jakie brzemię nosimy sami i czy rodzina, która w zamierzeniu ma nas chronić, spełnia tę rolę.

w kategorii